وقتی به گذشته های زندگیم نگاه میکنم چیزی به جز تصویری ساده از چند نفر نمی بینم

بقیه همه سایه هستن ...

و همه ی اون چند تصویر یا چشم هاشون بستس یا به سمت دیگه ای نگاه می کنن ....

مثل نقاشی هام ....

دوست ندارم نگاهی رو خیره به خودم ببینم ....

وقتی یه نفر این حرف و میزنه

یعنی وقتی من این حرف رو میزنم تو نباید به حرفم توجه کنی ....

باید نگاهم کنی و شاید هم  ....

 

دلم می خواد این روزها بگذره ...

بد جور زندگیم رو هواس ...

این که ندونی تکلیفت چیه ....

 

پ . ن : چطوری ؟

 

 

 

نوشته شده در شنبه 29 فروردین1388ساعت 3 توسط ساناز| |